FOTO: AMANDA HARPUT

een ode aan de mensheid

TEKST: DONNA MOOIJ

De tijd vliegt ons voorbij, alsof het niets betekent. Soms mag de tijd best even stilstaan bij wat er dagelijks gebeurt. We worden alsmaar op de proef gesteld om nieuwe routes te ontdekken en ons in oncomfortabele houdingen te wringen.

We gaan van hot naar her, dicht bij onszelf of mijlenver. Verbindend, maar als individu maken wij continu sprongen de ruimte in. Blijven wij rennen in een vicieuze cirkel. Door te duwen en te trekken, jezelf uit te putten, te zuchten en die lat nog net iets hoger te leggen, om weer eens omhoog te kunnen kijken, zeikend over de dingen die je naar beneden trekken.

Kruipend en wringend beweeg ik mezelf voort. Alsof de tegenwind niets met mij doet. Schreeuwend maar ongehoord blijf ik alsmaar in het tempo dat soms te veel voor mij wordt. Ik zet mezelf in verschillende posities om aan de norm te voldoen. De norm van verwachting. Die boven mijn hoofd zweeft, maar hoe langer ik daarnaar kijk hoe dieper ik naar beneden drijf en het mij verankerd heeft. Ik land en strand de werkelijkheid in. Pas stilstaand kom ik er achter, dat er meer is dan verwachting. En stel ik mezelf voor, af en toe het tempo iets te laten zakken, zodat ik op langere termijn door kan blijven pakken. Ik wil namelijk niet afhankelijk zijn van een anker dat mij doet remmen omdat het dan net voelt alsof ik met een blok beton naar boven probeer te zwemmen.

Zwevend levend, maar bevend in een stroom met ontelbare stromingen. Paden zonder hobbels en wegen vol kuilen. Oneindig veel routes. Wegen met meer dan één eindbestemming. Onwetend zet je stappen die jezelf soms voorbij stappen. Gestroomlijnd of zigzaggend. Soms niet wetend waar je eindigt. Wankelen met jezelf, overgeven aan het niet weten, sprankelend balanceren op paden waar we van leren.

Pas stilstaand kom ik er achter, dat er meer is dan verwachting.

Lopend in leegte en hopen dat het nu eens goed gaat verlopen. Je hoofd in de wolken verliezen. Botsen tegen die klote rotsen. Verlangend naar dromen die geen dromen meer zijn als ze uit gaan komen. Zoekend en strevend naar perfectie. Alsmaar rennend naar voren, herinneringen schieten voorbij, hinkelend om sommige te ontwijken. Onvoorspelbare sprongen door ontwijkend gedrag, weten je op plekken te brengen en routes te kiezen die je niet had verwacht. Verandering toe te passen en alsmaar door te gassen. Verrassend, hoe we daar stromen.

Strijdend één voor één. Een ieder. Om te blijven staan in al die windhozen en zachte briesjes van stromen. Stromen van mensen. De stroming van de mensheid. Die je leiden en meeslepen in de wegen tussen het stilstaande leven. Je plekje wordt steeds kleiner. Stilstaand bij het feit dat het niet gemakkelijk is te blijven staan en alsmaar door te blijven gaan. Te ademen en kijken wat er nu met onze plek gebeurd. Passend, maar zonder kaders zijn we stuk voor stuk één. Één stromend organisme levend op de afgrond van deze aardkloot. Jij, hij, zij, die, hen, hun, wij, jullie en ik. Adem. Leef. Heb lief. Geniet. Sta soms even stil en zie niet de wrijving van strijd, maar juist de vonk die er ontstaat. Liefs, de strijder naast je.

Theater Rotterdam (TR) zet de deuren open voor studenten van beroepsopleidingen. Niet alleen als bezoekers, maar ook als theaterprofessionals van de toekomst. Theater Rotterdam vindt het belangrijk om studenten beter te leren kennen en van hen te leren. Makers van Collectief Het Paradijs en Theater Rotterdam maken de Track Protest Madness in samenwerking met 40 jonge talenten. Donna Mooij werkte mee aan deze voorstelling. Ze is 18 jaar en studeert aan De MBO Theaterschool in Rotterdam. Ze ontdekte door te werken aan deze track haar liefde voor schrijven. Haar grote inspiratiebron om over te schrijven is de mens en zich af te vragen waarom mensen doen wat ze doen. 

Over Donna

Theater Rotterdam (TR) zet de deuren open voor studenten van beroepsopleidingen. Niet alleen als bezoekers, maar ook als theaterprofessionals van de toekomst. Theater Rotterdam vindt het belangrijk om studenten beter te leren kennen en van hen te leren. Makers van Collectief Het Paradijs en Theater Rotterdam maken de Track PROTEST MADNESS in samenwerking met 40 jonge talenten. Donna Mooij werkte mee aan deze voorstelling. Ze is 18 jaar en studeert aan De MBO Theaterschool in Rotterdam. Ze ontdekte door te werken aan deze track haar liefde voor schrijven. Haar grote inspiratiebron om over te schrijven is de mens en zich af te vragen waarom mensen doen wat ze doen.