Er bestaan plekken in ons
waar woorden niet kunnen komen,
waar stilte zwaarder weegt dan adem
en herinneringen fluisteren
met stemmen die nooit echt hebben gesproken.

Ik was jong
en al oud tegelijk,
een kind dat zichzelf
te vroeg leerde vasthouden
om niet te vallen in gaten
die niet van haar waren.

Ik heb daar lang geleefd,
in de kamers waar licht niet binnenkwam,
in water dat geen bodem had,
in lucht die te zwaar was om in te bewegen.

Ik leerde luisteren
naar alles wat niet gezegd werd,
naar omwegen in zinnen,
naar de manier waarop stilte
kan klinken als schuld.
Ik leerde bevriezen in plaats van breken.

Misschien was dat het hele verhaal:
dat ik jaren droeg wat niemand zag.
Dat ik zweeg waar ik wilde schreeuwen.

Maar zelfs daar,
in de diepte waar pijn
haar eigen taal bouwde,
bewoog iets in mij.
In die verborgen dieptes
groeide iets dat weigerde te sterven,
alsof mijn eigen naam
door het donker heen
op zoek was naar mij.

En die stilte woog zwaarder
dan iedere breuk ooit kon zijn.

Het weegt zwaar,
maar niet zoals vroeger.
Want nu begrijp ik
wat ik altijd al voelde:

Wat niet gezien wordt,
weegt zwaarder
dan wat breekt.

Er zijn gedachten in mij
die bewegen als rook,
zinnen die halverwege
hun eigen betekenis verliezen.

Ik groeide op
tussen halve waarheden,
grappen die pijn verstopten,
glimlachen die klonken
als waarschuwingen.

Het begon klein:
een toon,
een twijfel,
een onverklaarbaar gevoel
dat mijn hart herkende
lang voordat mijn hoofd
meedeed.

Niets was scherp.
Alles was mistig,
en de mist had haken.

Ik raakte de weg kwijt
in patronen die niet van mij waren,
lijnen die over elkaar vielen
als constellaties
die hun eigen planeten verzonnen.

Niets klopte
en toch moest ik erin leven.
Soms dacht ik
dat ik kapot was,
omdat ik de lucht niet begreep
waarin ik moest ademen.

Mijn hoofd probeerde sterren te verbinden
die niets met elkaar te maken hadden,
maar mijn hart herkende patronen
lang voordat ik ze kon benoemen.

En tussen al die fragmenten,
al die echo’s zonder bron,
al die hemellichamen
die deden alsof ze richting gaven,

bleef ik mezelf zoeken
in een universum
dat mij niet kende.

Niets wees de weg terug,
dus tekende ik nieuwe lijnen
met trillende handen
en een hart dat weigerde te verdwijnen
in de mist die anderen maakten.

En in dat zoeken,
in een universum dat mij niet kende,
vond ik geen antwoord,
maar wel mezelf.

Niet heel,
maar aanwezig.

Ik besta,
zelfs in mijn gebrokenheid.

En misschien is dat genoeg
om te bewegen:
een adem,
een haarscheur in de lucht,
een eerste ritseling van storm.

Al sinds jongs af aan
vind ik iets magisch aan verandering.
Het maakte me nieuwsgierig
en tegelijk bang,
omdat je nooit weet
hoe het zal verlopen.

Ik keek naar een zaadje
dat uitgroeit tot een plant,
naar bloesem die opent
zonder te vragen of het mag.
Ik zag hoe dag nacht wordt,
hoe bliksem de lucht openscheurt
in patronen die nooit hetzelfde zijn.
Hoe een rups geen idee heeft
dat ze zal vliegen.

Rollen schuiven.
Patronen draaien terug.
Niet om opgelost te worden,
maar om gezien te worden.
Ze herhalen zich
tot mijn lichaam zegt:
GENOEG.

Ik herinner me hoe liefde ooit voelde
als veiligheid buiten mij.
Hoe ik bleef,
zelfs toen iets in mij al wist
dat ik mezelf kwijtraakte.
Hoe loslaten pijn deed
omdat ik dacht
dat blijven liefde was.

Over rollen die je aantrekt
om te overleven,
en langzaam weer uittrekt
om te kunnen ademen.

Soms verlies ik mezelf
in wachten,
in formulieren en dossiers,
in stiltes
die niemand opvangt.

En soms vind ik mezelf terug
in verzet,
in blijven staan,
in niet verdwijnen
wanneer dat makkelijker zou zijn.

Ik zoek een thuis
terwijl ik er één moet zijn.
Voor mezelf.
Voor hen.

Ik ben niet wie ik was,
maar nog niet wie ik word.
En dat “nog niet”
doet pijn.

Verandering voelt hier
niet als groei,
maar als druk.
Als wachten
dat te lang duurt.
Als hoop
die nergens kan landen.

Er komt een moment
dat alles wat ik heb ingeslikt
zich niet langer laat dempen.

Niet netjes.
Niet beheerst.

Wat ik verdroeg zonder toestemming,
wat ik accepteerde om te overleven,
vindt zijn weg naar buiten.

Niet om te vernietigen,
maar om los te laten
wat nooit van mij was.

Dit is geen explosie.
Dit is ontlading.

Ik brand niet voor aandacht.
Ik brand omdat onderdrukken
geen optie meer is.

Ik hoef niet meer te branden
om te laten zien
dat ik leef.

Alles wat ik was,
leeft nog in mij.
Niet als last.
Als herinnering.

Ik draag het
zonder het te tonen,
zonder het te verbergen.

Wat verbrandde
heeft zijn werk gedaan.
Wat bleef
heeft geen naam nodig.

Mijn kracht beweegt niet.
Ze is aanwezig.

Ik heb lang geleerd
hoe ik mezelf bij elkaar houd
terwijl alles om mij heen
uit elkaar valt.
Niet door te schreeuwen.
Niet door te breken.
Maar door te blijven staan
in hitte
die niemand zag.

Mijn vuur is niet ontstaan
uit vernietiging,
maar uit noodzaak.
Uit het telkens weer
oprapen van mezelf
wanneer blijven
geen veiligheid meer bood.

Ik droeg rollen
die groter waren dan mijn leeftijd.
Ik werd sterk
voordat ik wist
dat zachtheid ook kracht was.

Ik heb geleerd
dat ik niet hoef te verdwijnen
om te overleven.
Niet hoef vast te houden
om liefde te verdienen.

Wat in mij gloeit
vraagt geen bewijs meer.

Mijn lichaam opent
zonder zichzelf weg te geven.
Mijn energie blijft
waar zij hoort.

Ik heb zoveel versies van mezelf begraven,
dat ik bijna vergat
dat ik licht ben.

Tussen de scherven
van wat ooit pijn heette,
vond ik stilte,
geen leegte,
maar ruimte.

Ik ben niet herboren.
Ik ben herinnerd.

Elke traan werd een spiegel,
elke barst een doorgang.

Mijn huid draagt nog
echo’s van storm,
maar mijn ziel,
zij glanst zacht,
als licht dat niet breekt
maar doorlaat.

Mijn oude lagen
rusten in licht.

Mijn ziel danst als een vlinder
tussen oud en nieuw.
Een gouden draad
weeft mijn littekens
tot sterrenstof.
Een gouden draad
die niet bindt,
maar herinnert.

Pijn, verandering, kracht
hebben mij niet gebroken.
Ze hebben mij herinnerd
aan wie ik altijd al was.

Ik leerde mezelf
niet te zoeken,
maar te herkennen
in alles wat stil werd.

Mijn vleugels waren er altijd al.
Ze wachtten
tot ik durfde vallen.

Nu draag ik mijn balans
als een belofte,
mijn vrede als een keuze,
en mijn pijn als poëzie.

Ik ben niet veranderd.
Ik ben eindelijk vrij.

There are places within us
where words cannot reach,
where silence weighs heavier than breath,
and memories whisper
in voices that never truly spoke.

I was young
and already old at the same time,
a child who learned too early
how to hold herself
so she would not fall
into gaps that were never hers.

I lived there for a long time,
in rooms where light could not enter,
in water without a bottom,
in air too heavy to move through.

I learned to listen
to everything that went unsaid,
to detours in sentences,
to the way silence
can sound like guilt.
I learned to freeze instead of breaking.

Maybe that was the whole story:
that I carried for years what no one could see.
That I stayed quiet where I wanted to scream.

But even there,
in the depths where pain
built its own language,
something moved inside me.
In those hidden depths
something grew that refused to die,
as if my own name
were moving through the dark
searching for me.

And that silence weighed heavier
than any fracture ever could.

It still weighs heavy,
but not like before.
Because now I understand
what I always felt:

what is not seen
weighs heavier
than what breaks.

There are thoughts in me
that move like smoke,
sentences that lose
their meaning halfway through.

I grew up
between half-truths,
jokes that hid pain,
smiles that sounded
like warnings.

It began small:
a tone,
a doubt,
an unexplainable feeling
my heart recognized
long before my mind could follow.

Nothing was sharp.
Everything was foggy,
and the fog had hooks.

I lost my way
in patterns that were not mine,
lines crossing over each other
like constellations
inventing their own planets.

Nothing made sense,
and yet I had to live inside it.
Sometimes I thought I was broken,
because I didn’t understand
the air I was supposed to breathe.

My mind tried to connect stars
that had nothing to do with each other,
but my heart recognized patterns
long before I could name them.

And among all those fragments,
those echoes without a source,
those celestial bodies
pretending to offer direction,

I kept searching for myself
in a universe
that did not know me.

Nothing pointed the way back,
so I drew new lines
with trembling hands
and a heart that refused to disappear
into the fog others created.

And in that searching,
in a universe that did not know me,
I found no answers,
but I found myself.

Not whole,
but present.

I exist,
even in my brokenness.

And maybe that is enough to move:
one breath,
a hairline crack in the air,
the first rustle of a coming storm.

From a young age,
I found something magical in change.
It made me curious
and afraid at the same time,
because you never know
how it will unfold.

I watched a seed
become a plant,
blossoms opening
without asking permission.
I saw day turn into night,
lightning tearing the sky open
in patterns that never repeat.
How a caterpillar has no idea
it will one day fly.

Roles shift.
Patterns rewind.
Not to be solved,
but to be seen.
They repeat
until my body says:
ENOUGH.

I remember when love
once felt like safety
outside of myself.
How I stayed,
even when something in me
already knew I was losing myself.
How letting go hurt
because I believed staying meant love.

About roles you put on
to survive,
and slowly take off again
to be able to breathe.

Sometimes I lose myself
in waiting,
in forms and files,
in silences
no one catches.

And sometimes I find myself again
in resistance,
in standing firm,
in not disappearing
when that would be easier.

I am searching for a home
while I am required
to be one.
For myself.
For them.

I am no longer who I was,
but not yet who I am becoming.
And that “not yet” hurts.

Change here
does not feel like growth,
but like pressure.
Like waiting that lasts too long.
Like hope
with nowhere to land.

There comes a moment
when everything I swallowed
can no longer be muted.

Not neatly.
Not controlled.

What I endured without consent,
what I accepted to survive,
finds its way out.

Not to destroy,
but to release
what was never mine.

This is not an explosion.
This is discharge.

I do not burn for attention.
I burn because suppression
is no longer an option.

I no longer need to burn
to prove that I am alive.

Everything I was
still lives within me.
Not as a burden.
As memory.

I carry it
without displaying it,
without hiding it.

What burned
has done its work.
What remained
needs no name.

My power does not move.
It is present.

I learned for a long time
how to hold myself together
while everything around me
fell apart.
Not by screaming.
Not by breaking.
But by standing still
in heat
no one saw.

My fire was not born
from destruction,
but from necessity.
From gathering myself
again and again
when staying
was no longer safe.

I carried roles
larger than my age.
I became strong
before I knew
that softness
was also strength.

I learned
that I do not need
to disappear to survive.
That I do not need
to hold on
to deserve love.

What glows within me
no longer asks for proof.

My body opens
without giving itself away.
My energy stays
where it belongs.

I have buried so many versions of myself
that I almost forgot
that I am light.

Between the shards
of what was once called pain,
I found silence,
not emptiness,
but space.

I was not reborn.
I was remembered.

Every tear became a mirror,
every crack a passage.

My skin still carries
echoes of storm,
but my soul,
she glows softly,
like light that does not break
but passes through.

My old layers
rest in light.

My soul dances like a butterfly
between old and new.
A golden thread
weaving my scars
into stardust.
A golden thread
that does not bind,
but remembers.

Pain, change, power
did not break me.
They reminded me
of who I always was.

I did not learn
to search for myself,
but to recognize myself
in everything that grew quiet.

My wings were always there.
Waiting
until I dared to fall.

Now I carry my balance
as a promise,
my peace as a choice,
and my pain as poetry.

I have not changed.
I am finally free.