AZC Gouden Bergen

"Iedereen denkt dat ik hier ben omdat ik weg wil. Maar ik ben hier omdat ik nergens meer hoor. Niet hier. Niet daar. Niet in China. Niet in Nederland. Ik ben geadopteerd, verplaatst, uitgepakt, hernoemd. Alsof iemand een leven besteld heeft via een webshop.

Mensen zeggen altijd: wees dankbaar. Dankbaar waarvoor? Dat ik nooit gevraagd ben?

Gouden Bergen zou tijdelijk zijn. Een tussenruimte. Maar sommige mensen blijven hier hangen alsof wachten een religie is. Alsof Tjon een profeet is. Soms denk ik dat er hier mensen verdwijnen. Niet letterlijk misschien. Maar langzaam van binnen. Ik wil weg voordat ik ook een geest word."

"Iedereen hier denkt dat ik gek ben omdat ik over geesten praat. Maar Europa zit voller geesten dan Suriname ooit heeft gedaan.

Schuld. Angst. Eenzaamheid. Dat zijn ook geesten.

Mensen komen naar Gouden Bergen omdat ze denken dat ze ergens anders opnieuw kunnen beginnen. Maar je neemt jezelf altijd mee. Je woede. Je leugens. Je geheimen.

Ik kijk naar mensen en ik zie meteen hoeveel ballast ze dragen. Hoeveel vuil ze hebben meegenomen."

"Mensen denken dat ik terug wil naar Marokko uit nostalgie. Maar nostalgie heeft hier niets mee te maken. Ik ben moe. Moe van altijd bekeken worden. Altijd uitleggen. Altijd de uitzondering zijn. In Nederland voel ik mezelf luid zonder iets te zeggen. In Marokko ben ik misschien eindelijk gewoon achtergrondruis.

Gouden Bergen heeft me geholpen. Echt. Toen ik nergens heen kon, was dit een plek. Maar soms vraag ik me af hoeveel van die hulp ook controle is. Choi zegt dat we gebruikt worden. Misschien heeft die gelijk. Misschien ook niet.

Maar als je lang genoeg wacht op toestemming om te vertrekken… begin je te vergeten hoe vrijheid eigenlijk voelde."

"Ik wil naar Suriname. Iedereen lacht daarom. Alsof het een grap is dat iemand Europa vrijwillig wil verlaten. Maar Nederland voelt voor mij alsof ik permanent in transit leef. Alsof ik nergens echt mag landen.

Kijk — misschien word ik opgelicht. Misschien bestaat dat stuk grond niet eens. Misschien ben ik naïef.

Maar dromen zijn soms sterker dan feiten. Hier in Gouden Bergen delen we tenminste dezelfde droom: weggaan. Dat verbindt ons. Kenneth zegt dat ik te veel lach. Misschien heeft hij gelijk. Maar als ik stop met lachen… dan moet ik toegeven hoe bang ik eigenlijk ben."