Nederlands
Anthology is een dynamische performance die één eenvoudige beweging centraal stelt: skipping.
Zes dansers betreden het podium en creëren een ritmische wervelwind die het publiek in beweging brengt. Via energieke mash-ups van popnummers uit het afgelopen decennium ontvouwt het stuk zich als een feestelijke reis langs muziek, dans en collectief geheugen.
De choreografie weerspiegelt de structuur van deze mash-ups: snel en voortdurend in ontwikkeling. Tientallen muzikale fragmenten vloeien samen tot een naadloze stroom en verweven, net zoals Anthology, uiteenlopende dansstijlen, internetcultuur en populaire beeldtaal.
In de kern verkent de voorstelling hoe huppelen door de dansgeschiedenis heen verbindt: van volksdanstradities tot ballet, van clubcultuur tot hiphop. In dit veranderende landschap wordt huppelen de rode draad. Door ritmische patronen en terugkerende gebaren transformeert het podium steeds opnieuw – soms lijkend op een ijsbaan, een sportveld, soms een balzaal. Verschillende bewegingen uit de dansgeschiedenis komen even aan de oppervlakte, kruisen elkaar en lossen weer op.
Anthology stelt een manier voor om de overweldigende informatiestroom in een snel veranderende en door uitputting gedreven samenleving te verwerken, waarbij collectieve veerkracht niet als een product, maar als een vorm van verzet wordt gezien. In deze geladen omgeving wordt huppelen een gedeelde hartslag – een levend archief dat generaties verbindt door beweging en herinnering.
Six dancers enter the stage, generating a rhythmic vortex that draws the audience into motion. Set to high energy mash-ups of pop songs from the past decade, the piece unfolds as a celebratory journey through music, dance, and collective memory.
The choreography mirrors the structure of these mash-ups: fast-paced and continuously evolving. Dozens of musical fragments merge into a seamless flow, just as Anthology weaves together references to diverse dance styles, internet culture, and popular imagery.
At its core, the work traces a lineage of skipping across dance history, from folk traditions to ballet, from club culture to hip-hop. Within this shifting landscape, skipping becomes the connective thread. Through rhythmic patterns and recurring gestures, the stage transforms again and again — at times resembling an ice-skating rink, a sports field or a ballroom. Histories of movement surface briefly, intersect, and dissolve.
Anthology proposes a practice of navigating an overwhelming flow of information in a rapidly changing, exhaustion-driven society, through collective forms of connection and resistance. In this charged environment, skipping emerges as a shared pulse — a living archive that links generations through movement and memory.
Extra background information
Pop Anthologies
The musical inspiration for this piece comes from a phenomenon that gained popularity in the 2010s: annual pop mash-ups on streaming platforms.
These tracks celebrate the most recognizable songs of the year by blending them into a single composition. Often combining 80 to 150 songs within 6 to 10 minutes, they compress an entire year of pop music into one fast-paced listening experience.
The result is both exhilarating and disorienting. Familiar songs appear only briefly before melting into the next, creating a hybrid musical landscape where memories overlap and collide.
These musical anthologies capture the rhythm of contemporary culture: constant movement, endless information and a continuous push forward.
In Anthology, skipping becomes a physical way of navigating this world — a practice of staying in motion within an overwhelming stream of images, sounds and histories.
The Skipping Trilogy – Methodology
Choreographer Andreas Hannes has been exploring skipping as a choreographic practice since 2017. Earlier works such as The City and Tremble focused on the minimal, hypnotic and structural qualities of the movement.
With Anthology, the practice expands. While the formal precision of skipping remains, the choreography introduces more elaborate footwork, gestures and rhythmic shifts.
Instead of a steady cadence, the choreography follows the dramatic structure of the mash-up music: sudden tempo changes, unexpected transitions and rhythmic collisions.
Drawing on his musical background, Andreas approaches the pop tracks almost like classical compositions. The choreography responds to their structure — playing with harmony, contrast and timing.
Through this dialogue between body and music, Anthology reveals the joy, endurance and resilience embedded in movement.
Skipping
Skipping is a movement almost everyone knows.
Most people first encounter it in childhood — skipping down the street, across a playground or through a backyard. It is playful, rhythmic and instinctive.
Throughout history, similar bouncing steps have appeared in many dance traditions: folk dances, street styles, club culture and stage choreography.
In Andreas’ work, skipping becomes a tool to explore rhythm, space and connection. By changing speed, direction and intensity, the movement creates patterns and architectural shapes in space.
What seems like a simple step gradually unfolds into a complex language of rhythm and coordination.
De pers over Anthology
“Na ‘Anthology’ huppel je de zaal uit.” — Volkskrant ★★★★★
“Ongenadig en met volle overgave voelt het bijna als een exorcisme waarbij ze de wereld van zich af springen.” — Jordi Ribot Thunnissen, Theaterkrant
“Gewoon lekker” — NRC
“Dans ziet hij als een manier om ruimte te maken voor verandering en nieuwe toekomsten.” — Parool
