Mensen met Problemen

En dan nu de wereld

Sibylle Berg portretteert in dit stuk vier vrouwen van begin 20 die - laverend tussen agressie en apathie, ontwaken en onthechting - onzeker zijn over waar ze voor moeten vechten en voor wie alleen al het woord "wij" aanleiding geeft tot terechte scepsis.

 En toen kwam Mirna

De vrouwen zijn nu moeders geworden. Begin 30. De glamoureuze carrière is uitgebleven; in plaats daarvan realiseren ze zich dat ze schokkend gemiddeld zijn, terwijl de energie om hun eigen leven fundamenteel te veranderen afneemt. Dit stuk draait om genderkwesties, kapitalisme, klimaatverandering, burgeroorlogen en de almacht van grote Techbedrijven. Want er is al lang een nieuwe generatie, belichaamd door haar dochter Mirna, die heel andere manieren heeft ontwikkeld om om te gaan met de angsten en idealen van hun ouders.

 Na ons het heelal

Op het internet en op straat protesteert de meerderheid tegen de opgedrongen democratie en roept steeds luider tegen buitenlanders, homo's en tofu-schnitzel. Voor de anderen is de enige optie om naar Mars te vluchten, waar het experiment van een vrije, vreedzame en gelijke samenleving opnieuw zal worden opgestart. Alleen teams van twee mannen en vrouwen krijgen echter een plaats op de wachtende raket, vanwege de voortplanting - een hoge horde, want wat is er moeilijker dan een functionerende relatie?

De vier vrouwen beginnen nu aan de missie van liefde. Onder tijdsdruk moeten ze de juiste partner voor zichzelf vinden om te ontsnappen aan een wereld die steeds wreder wordt en nationalistische slogans schreeuwt. Maar hoe laag moet je je eigen lat leggen? In hoeverre voldoe je aan je eigen ideaal? Hebben we ons niet al veel te lang comfortabel in verschillende niches genesteld en het grote geheel uit het oog verloren? En hoe verenigbaar zijn privégeluk en politiek verzet?  Dit stuk laat een generatie zien die fundamenteel ten einde raad is en voor wie er steeds minder echte alternatieven zijn in het verkeerde leven.

En met mij is ook de wereld verdwenen

Hoe voelt het als, helemaal aan het einde, het leven dat je hebt geleid weer aan je voorbijraast en je alleen maar herinneringen voor de geest haalt die niet indrukwekkend zijn.

“Ik ben boos op de wereld of het systeem of op mezelf omdat ik alles heb verraden waar ik niet in geloofde, of geloofden we ooit echt in het redden van de wereld?" In dit laatste deel laat ze de personages in haar toneelstuk meedogenloos de balans opmaken van hun leven en dat van een hele generatie onder het neoliberalisme.