Nederlands
May B zet een parade van een dolende menselijke conditie in beweging met de uitvinding van een abrupte theatrale taal die het belachelijke, het gewelddadige en het schrijnende omzet in situaties. De kracht van de dans schuilt in haar vermogen om het mysterie van onze aanwezigheid in de wereld te verbeelden.
Dit stuk, gebaseerd op de geschriften van Samuel Beckett, wiens werk in zijn theatrale beweging en sfeer haaks staat op de fysieke en esthetische prestatie van een danser, heeft ons in staat gesteld de basis te leggen voor een geheime ontcijfering van onze meest intieme, verborgen en genegeerde gebaren. Om erin te slagen de kleine of spectaculaire gebaren zichtbaar te maken van de vele onopvallende en onzichtbare levens waarin wachten en een “niet helemaal stilstaande” stilstand een leegte creëren: een enorme nietsheid, een stille ruimte gevuld met aarzelingen. Wanneer de personages van Beckett verlangen naar stilstand, kunnen ze niet anders dan bewegen; een beetje of veel, ze bewegen. In dit wezenlijk theatrale werk ging het er voor ons minder om woorden en taal te ontwikkelen dan om beweging uit te vergroten, en zo het raakvlak te zoeken tussen enerzijds beweging toegepast op theater, en anderzijds dans en choreografische taal.
This piece based on the writings of Samuel Beckett, whose work contradicts in its theatrical movement and atmosphere the physical and aesthetic performance of a dancer, has enabled us to lay the grounds for a secret deciphering of our most intimate, hidden and ignored gestures. To succeed in unveiling the tiny or spectacular gestures of the many unnoticeable and inconspicuous lives in which waiting and «not quit still» stillness create a void, a huge nothingness, a silent space filled with the hesitations. When Beckett’s characters yearn for stillness, they cannot help moving; be it a little or a lot, they move. In this essentially theatrical work, the point, for us, was less to develop words and speech than blownup form of movement, thus seeking the meeting point between movement applied to theatre on the one hand, and dance and choreographic language on the other.
"She is blessed with a sense of fantasy and of the absurd - and in Samuel Beckett’s plays, shehas found a perfect focus for meditating upon life’s absurdities. Like Beckett, she works with archetypal characters - his, in fact - and using universals, makes the human condition look very specific. The 10 dancers onstage are a composite of Beckett’s characters, - their faces plastered with gray chalk that flies out as they move. Clad in illfitting night clothes, they trudge their alienated way in unison - remarkably precise in every movement - toward self-discovery. Sex is what they discover early on in a manic twitching sequence, but we also see them register an increasing range of emotions - hostility, fear and tenderness."
- Anna Kisselgoff The New York Times - 1986
