Dutch
In BANSHEE onderzoekt de Schotse performer en choreograaf Courtney May Robertson een hardnekkig cultureel cliché: de romantisering en erotisering van het dode vrouwenlichaam. In schilderkunst, poëzie en film worden overleden vrouwenlichamen herhaaldelijk afgebeeld als sereen, verleidelijk en consumeerbaar, terwijl de geleefde realiteit van rouw en gendergerelateerd geweld buiten beeld blijft.
De kern van het werk vindt zijn oorsprong in een intieme confrontatie met sterfelijkheid. Als adolescent was Robertson getuige van de dood van haar moeder—een beeld dat zowel afschuw als fascinatie opriep en sindsdien doorwerkt in haar artistieke praktijk. Omdat zij deze persoonlijke ervaring niet kan rijmen met de gesaniteerde representaties van lichamen die zij in haar onderzoek tegenkwam, zet BANSHEE een alternatief narratief neer: rouw is rauw, grotesk en onmiskenbaar levend.
Waar Robertson eerder vooral solo werkte, staat ze nu voor het eerst samen op het podium met medeperformers en goede vrienden Inci Gül Civelekoğlu en Olympia Kotopoulos. Het trio vormt samen met op maat gemaakte kinetische sculpturen een onlosmakelijke choreografie. Deze mensgrote ‘ongemaksapparaten’—mutaties van historische instrumenten die ooit werden gebruikt om vrouwenlichamen te disciplineren—dragen, verheffen en prikkelen de performers. Binnen deze spookachtige architectuur, ontworpen door beeldend kunstenaar Jesus Canuto Iglesias, wordt kwetsbaarheid niet overwonnen, maar juist in stand gehouden.
Door Keltische volksdans te deconstrueren, verandert collectieve fysieke uitputting in een zuiverend, necromantisch ritueel: deels klaagzang, deels exorcisme. Samen bevragen de performers archaïsche stereotypen en verbeelden ze nieuwe mythologieën voor de toekomst.
Doedelzakspeler Genevieve Murphy en noise-muzikant Acidic Male bundelen hun krachten in een indringende soundscape waarin het klaaglijke geluid van de doedelzak versmelt met schurende digitale texturen. Binnen deze sonische spanning ontstaat een geladen dialoog tussen volharding en breuk.
In een post-apocalyptisch landschap weigeren ongetemde lichamen tot rust te komen: ze kronkelen, kelen barsten open in rauwe kreten, fantasmagorische beelden flitsen voorbij. Een steriele wereld scheurt open en met ontwrichtende kracht ontstaat een doorgang naar nieuwe verbeeldingen. BANSHEE is geen solitaire elegie, maar een collectieve wederopstanding: een storm, een wilde kreet, een levend testament.
Over de maker
Courtney May Robertson (Schotland, 1992) is een in Rotterdam gevestigde performer en interdisciplinair maker die werkt op het snijvlak van dans, performance en visuele media. Na haar afstuderen in 2013 begon zij haar carrière bij Club Guy & Roni’s Poetic Disasters Club en werkte sindsdien samen met makers als Jan Martens, Connor Schumacher, Florentina Holzinger, Maxime Dreesen en Benjamin Abel Meirhaeghe.
Naast haar werk als performer ontwikkelde Robertson een eigenzinnige choreografische praktijk die voortkomt uit de Rotterdamse underground performance scene. Haar werk wordt gekenmerkt door emotionele intensiteit, conceptuele scherpte en een fascinatie voor het groteske en het unheimliche. Ze benadert sociaal-politieke vraagstukken vaak vanuit een persoonlijk perspectief. Door disciplines als video, coding, puppetry en visueel ontwerp te combineren, creëert ze zintuiglijke performances waarin de grenzen tussen realiteit en fictie vervagen en het publiek wordt meegenomen in fysieke, ontregelende werelden.
Haar werk werd meermaals bekroond, waaronder met Festival Cement’s ‘De Troffel Prijs 2020’ en de ‘Young Amsterdam Art Prize 2021’. In 2022 werd haar eerste solowerk the pleasure of stepping off a horse when it’s coming at full speed geselecteerd voor Aerowaves Twenty22. Haar meest recente voorstelling, HUNTER, ontving de ‘VSCD Mime/Performance Prijs 2024’ tijdens het Nederlands Theater Festival en werd opgenomen in NRC’s ‘10 beste dansvoorstellingen van 2024’. In 2025 werd Courtney door NRC uitgeroepen tot ‘Rising Star in Dance’ en ontving zij de ‘De Krisztina Châtel Award’.
In BANSHEE, Scottish performer and choreographer Courtney May Robertson examines a persistent cultural trope: the romanticization and eroticization of women’s corpses, across painting, poetry, and film, the bodies of deceased women have repeatedly been portrayed as serene, alluring, and consumable, meanwhile the lived realities of grief and gendered violence remain obscured.
Core themes trace back to an intimate encounter with mortality, as an adolescent, Robertson witnessed her mother’s death, an image evoking both horror and fascination which has reverberated throughout her artistic practice since, unable to reconcile this personal experience with the sanitized depictions of corpses uncovered during her research, BANSHEE stages an alternative narrative: mourning is guttural, grotesque, and defiantly alive.
Previously known for solo works, Robertson shares the stage for the first time with fellow performers and close friends Inci Gül Civelekoğlu and Olympia Kotopoulos, the trio and custom kinetic sculptures form an inseparable choreography, human-scale ‘discomfort devices’ - mutations of historical apparatus once used to discipline women’s bodies - cradle, elevate, and stimulate the performers, within this haunted architecture, constructed by visual artist Jesus Canuto Iglesias, vulnerability is sustained rather than overcome.
By deconstructing Celtic folk dance traditions, collective physical endurance becomes a purgative necromantic ritual; part lament, part exorcism, together the performers challenge archaic stereotypes and dream up their own mythologies for the future.
Bagpipe artist Genevieve Murphy and noise musician Acidic Male band together to create a visceral sound score that blends the mournful cry of the pipes with abrasive digital textures, within this sonic tension, a charged dialogue between persistence and rupture emerges.
In a post-apocalyptic landscape, unruly bodies refuse placidity, they convulse, throats erupt in roars, phantasmagoric images flicker past, a sterilized world fractures, and a portal to new imaginaries tears open with disruptive force, BANSHEE is not a solitary eulogy but a collective resurrection: a storm, a wild howl, a living testament.
