HAS BEEN

Sidi Larbi Cherkaoui verscheen voor het eerst aan het dansfirmament als een opvallend lenige performer in variétéshows, dansclubs en op televisie, voordat hij zich aansloot bij Iets op Bach van Alain Platel bij zijn Gents gezelschap les ballets C de la B. Daar maakte Cherkaoui zijn debuut als choreograaf met de productie Rien de Rien (2000), bekroond met de Nijinski Award, een voorstelling die hij zowel regisseerde als performde. d’avant (met Juan Kruz Diaz de Garaio Esnaola, Luc Dunberry en Damien Jalet, 2002), Tempus Fugit (2004) en Apocrifu (2007) behoren tot de bekende producties die deze aanpak verder uitdiepten en versterkten. 
Cherkaoui’s onverzadigbare nieuwsgierigheid naar andere bewegingsstijlen en artistieke tradities leidde tot transformerende ervaringen, waarbij hij samenwerkte met de kathak-virtuoos Akram Khan (zero degrees, 2005), krijgermonniken van de Shaolin-tempel in China (Sutra, 2008), flamencodanseres María Pagés (Dunas, 2009), kutchipudi-danseres Shantala Shivalingappa (Play, 2010), fysiek danstheatermaker Wim Vandekeybus (It 3.0, 2011) en de Ierse traditionele danser Colin Dunne (Session, 2019).

Als kind van een Belgische moeder en een Marokkaanse vader, als danser, choreograaf, regisseur en componist die over meerdere disciplines en platforms werkt, vertrekt Cherkaoui’s artistieke visie steeds vanuit zijn eigen fluïde identiteit en de complexe sociale mechanismen tussen gemeenschappen, genders en overtuigingen. Zijn werk wil reflectie uitlokken over grenzen en behandelt vaak thema’s als discriminatie via beweging. Door deze dynamiek van ‘anders-zijn’ te verkennen, slagen zijn stukken er telkens in iets gemeenschappelijks bloot te leggen, een onderliggende verbinding.

Sidi Larbi Cherkaoui is momenteel artistiek directeur van het Ballet du Grand Théâtre de Genève, evenals van zijn eigen gezelschap Eastman, en associate artist bij Sadler’s Wells en het Théâtre National de Bretagne. De vele prijzen die hij gedurende zijn carrière heeft ontvangen, omvatten onder meer twee Olivier Awards, drie erkenning van het magazine Tanz als choreograaf van het jaar (2008, 2011, 2017), de Jacob’s Pillow Dance Award en de Ultima voor Algemene Culturele Verdienste van de Vlaamse overheid. 

Choreograaf, theaterregisseur, scenograaf en performer Martin Zimmermann werd geboren in 1970 en groeide op in het kleine Zwitserse dorp Wildberg. Na een opleiding als decorontwerper in Zürich studeerde hij aan het Centre National des Arts du Cirque (CNAC) in Parijs. Met zijn afstudeerwerk Le Cri du caméléon (1995) toerde hij de wereld rond, waarna hij terugkeerde naar Zwitserland om zijn eigen artistieke universum te ontwikkelen.

Al meer dan 25 jaar creëert Zimmermann opvallend visueel en fysiek theater zonder woorden, waarin hij hedendaags circus, dans, theater en sterke scenografische installaties samenbrengt. Zijn werk spreekt een breed publiek aan, en zijn engagement voor toegankelijkheid, inclusie en diversiteit staat centraal in zijn artistieke visie. In zijn stukken creëert hij vreemde werelden waarin alledaagse objecten verschuiven naar parallelle, vaak absurde dimensies. Zijn stukken doorbreken conventies, maken het onzichtbare zichtbaar en nodigen het publiek uit om de wereld op een andere manier te ervaren.

De kern van zijn werk ligt in de interactie tussen het menselijk lichaam en geanimeerde objecten, vaak geplaatst in instabiele en precair ogende omgevingen. Zijn focus ligt steeds op de complexiteit en kwetsbaarheid van de menselijke conditie. Belangrijke werken zijn onder meer Hans was Heiri (2012), Hallo (2014), zijn eerste solo, en Eins Zwei Drei (2018). Momenteel toert hij met Wonderful World (in samenwerking met choreograaf Kinsun Chan en het Semperoper Ballet), Danse Macabre (2021) en zijn nieuwste creatie Louise (2024).

Zimmermanns producties worden wereldwijd opgevoerd, onder andere in het Brooklyn Academy of Music in New York, TOHU Montréal, Tokyo Metropolitan Theatre, Théâtre de la Ville in Parijs, Théâtre du Rond-Point, het Barbican in Londen, het Sydney Opera House, Grand Théâtre de Luxembourg, Théâtre Vidy-Lausanne, Hong Kong City Hall, Théâtre de Carouge, Schauspielhaus Zürich, het Festival d’Avignon, NTGent, de Semperoper Dresden en het Fondation Beyeler. 
Hij ontving drie keer op rij de Swiss Design Award voor zijn scenografisch werk. In 2021 kreeg hij de hoogste Zwitserse onderscheiding in de podiumkunsten: de Grand Prix Performing Arts / Hans Reinhart Ring. Martin Zimmermann is momenteel Artist in Residence bij Le Manège / Scène Nationale de Maubeuge en geassocieerd kunstenaar bij Millers Theater in Zürich

Alexandre Dai Castaing is een Frans-Vietnamese componist uit Parijs, en werd bekend dankzij zijn werk met vooraanstaande namen in de hedendaagse ballet- en hiphopdans, zoals Sidi Larbi Cherkaoui. Hij heeft ook muziek gecomponeerd voor talrijke mode-evenementen zoals shows van Christian Louboutin, theaterproducties zoals Romeo & Juliet van Diane Paulus (VS), Evangelion Beyond in Japan, en ook voor de presidentscampagne van François Hollande. 
Hij studeerde de klassieke piano in Parijs en hedendaagse muziek en jazzdrums in Genève. Zijn artistieke benadering wordt gekenmerkt door interdisciplinariteit, respect voor culturen en het vermengen van genres.

Hij heeft gecomponeerd binnen uiteenlopende domeinen, waaronder film, opera, theater, reclame, videogames, circus, animatie en televisie. In samenwerking met gerenommeerde choreografen heeft hij muziek gecreëerd voor meer dan veertig dansstukken. 
Recente projecten zijn onder andere Romeo & Juliet (geregisseerd door Diane Paulus en gechoreografeerd door Sidi Larbi Cherkaoui, augustus 2024), Peter Pan (in opdracht van HUNGdance / het Nationaal Taichung Theater in Taiwan, juli 2024), The Loubi Show IV (Paris Fashion Week, september 2023) en Ukiyo-e (Grand Théâtre de Genève, een wereldpremière geregisseerd door Sidi Larbi Cherkaoui, artistiek directeur van het Ballet du Grand Théâtre de Genève, november 2022).

Zijn muzikale universum is geïnspireerd door Ryuichi Sakamoto, Björk, Claude Debussy en de Japanse groep KODO. 
Alexandre werkt ook samen met leden van KODO. In juni 2024 schakelde Greenpeace Japan hem in voor een artistiek evenement om bewustwording te creëren rond overmatig plasticgebruik. 

Danser en zanger Kazutomi ‘Tsuki’ Kozuki werd geboren in Japan, waar hij begon te dansen in 2004 bij Baby-Q Dance Company. Kazutomi voelde zich verbonden met de Europese dansscène, en na een auditie voor de Belgische regisseur en theatermaker Jan Fabre danste hij in Fabre’s Requiem for a Metamorphosis (2007). In 2008 nodigde Sidi Larbi Cherkaoui hem uit om mee te werken aan Origine, een intiem project bij Toneelhuis in coproductie met De Bijloke. Beide projecten leidden ertoe dat Kazutomi werd genomineerd door het tijdschrift Tanz in de categorie beste danser.

Kazutomi bleef in Antwerpen om samen met Cherkaoui te werken bij zijn gezelschap Eastman als danser en maker op lange termijn. Hij danst in Babel(words) (2010), TeZukA (2011), Puz/zle (2012), 4D (2013), 生长genesis (2013) en Shell Shock (2014). In 2015 trad hij op in de theatervoorstelling Pluto, gebaseerd op de bekroonde mangaboeken van Naoki Urasawa en Takashi Nagasaki, bij Bunkamura in Tokyo. Hij danste in Cherkaoui’s operaregies van Les Indes galantes (2016) en Alceste (2019) bij de Bayerische Staatsoper, Satyagraha (2017) bij Theater Basel en Idomeneo (2024) bij het Grand Théâtre de Genève. Als gast performde hij voor Opera Ballet Vlaanderen (Fall, 2015), GöteborgsOperans Danskompani (Icon, 2016, en Stoic, 2018), en het Ballet du Grand Théâtre de Genève (Ukiyo-e, 2022, en Imperial Ball, 2025). Hij verschijnt in de reclamespot Dom Pérignon x Lady Gaga: The labor of creation (2023) en in modepresentaties van ontwerpers Jan-Jan Van Essche (SUNU, CYCLE, RITE) en Yuima Nakazato. Recent tourt Kazutomi met de Eastman producties Nomad (2019), Vlaemsch (chez moi) (2022), Ihsane (2024) en danst hij een van de drie solo’s in 3S (2020).

Zijn werk voor andere artiesten omvat onder andere Sinbad the Sailor met het Sarban muziekensemble van Vladimir Ivanoff, Noctiluque met de Japanse choreografe Kaori Ito, UMBRA met de hedendaagse flamenco-artiest Fabian Thomé, en de videoclip No Light, No Light van Florence + The Machine met choreograaf Damien Jalet. Kazutomi stond ook model voor The Boatman van de Belgische beeldend kunstenaar Hans Op de Beeck.  

Kaspy N’dia (geboren in 1983) studeerde in 2010 af als muzikant aan het Institut National des Arts in Kinshasa. Tot 2012 werkte hij samen met de Croisade Nationale Drépanocytose (CND) rond bewustmaking in de strijd tegen sikkelcelziekte.

Momenteel is hij onderzoeker aan het Centre d’Etudes et de Recherches sur les Valeurs Africaines (CERVA/RDC) en begeleider bij L'Oeuvre de Suivi, d'Encadrement et de Protection des Enfants de la Rue (OSEPER) in Kinshasa.

In 2013 speelde hij in A Season in the Congo van Aimé Césaire, geregisseerd door Joe Wright en mee geregisseerd door Sidi Larbi Cherkaoui, en in 生长genesis van dezelfde choreograaf. Later componeerde hij muziek en trad hij live op in Fractus V en 4D+ (het duo Debt) van Sidi Larbi Cherkaoui, in Stoic bij het GöteborgsOperans Danskompani en in Nomad.

Recent creëerde en regisseerde Kaspy Spiegel, een intieme en multidisciplinaire theatervoorstelling over identiteit en zelfbeeld in een superdiverse samenleving. In zijn eerste werk als regisseur onderzoeken zeven artiesten uit de muziek- en danswereld de vraag: Hoe zie ik mezelf door de ogen van anderen? Met 350 portretten van Kaspy N’dia, gecombineerd met muziek, dans en poëzie, verweeft de voorstelling een persoonlijk en collectief verhaal. Opgevoerd in de Arenberg in Antwerpen, vormt Spiegel een belangrijke mijlpaal in zijn artistieke en persoonlijke traject.