AS WE ARE

Josephine & Bantu brengt twee krachtige choreografische stemmen samen in één avond die geschiedenis niet illustreert maar openbreekt. In beide werken staat het lichaam centraal als archief: van koloniale verbeelding, van doorgegeven verhalen, van verzet en herwaardering.

De avond onderzoekt hoe lichamen worden gezien, gevormd en gelezen, en wat er gebeurt wanneer die blik wordt teruggedraaid of doorbroken. Dans wordt hier geen representatie, maar een actieve bevraging van beeldvorming, afkomst en eigenaarschap.

Josephine – Germaine Acogny & Alesandra Seutin

Josephine brengt twee iconische vrouwen samen: Josephine Baker en Germaine Acogny. Twee lichamen, twee geschiedenissen, één geladen dialoog. Baker, wereldster en geprojecteerd icoon van exotisme, die dat beeld tegelijk belichaamde en ondermijnde. Acogny, grondlegger van de Afrikaanse hedendaagse dans, die het lichaam inzet als politiek en poëtisch verzet.

De voorstelling graaft niet naar een glanzend eerbetoon, maar naar frictie. Naar hoe lichamen worden bekeken, gebruikt, herinnerd en heruitgevonden. Hier wordt niet verteld, maar ontregeld. Niet verheerlijkt, maar bevraagd.

Op het podium ontstaat een spanningsveld tussen archief en aanwezigheid, tussen koloniale beelden en eigenaarschap. Dans wordt taal, en die taal weigert zich te laten temmen.

Bantu – Gregory Maqoma

Bantu vertrekt vanuit de oorsprong van het woord: mens zijn, verbonden zijn. Maar in deze voorstelling is dat geen romantisch idee, eerder een hersteloperatie. Een terugkeer naar wat is afgebroken, weggehaald of vergeten.

De dansers dragen geschiedenis in hun lijf. Niet als concept, maar als fysieke realiteit. In ritme, breuk en herhaling ontstaat een taal die ouder is dan woorden. Een taal van adem, botten en beweging.

Bantu is tegelijk rouw en wederopstanding. Het podium wordt een plek van herinnering én opstand, waar elk gebaar zegt: ik besta, wij bestaan, wij blijven bestaan. 

Josephine brings together two iconic women: Josephine Baker and Germaine Acogny. Two bodies, two histories, one charged dialogue. Baker, global star and projected icon of exoticism, who both embodied and undermined that image. Acogny, founder of contemporary African dance, who uses the body as political and poetic resistance.

The performance does not search for a polished tribute, but for friction. For how bodies are seen, used, remembered, and reinvented. Nothing here is simply told; everything is unsettled. Nothing is glorified; everything is questioned.

On stage, a tension emerges between archive and presence, between colonial imagery and ownership. Dance becomes language, and that language refuses to be tamed.

Bantu starts from the origin of the word: to be human, to be connected. But here, that is not a romantic idea, rather a process of repair. A return to what has been broken, removed, or forgotten.

The dancers carry history in their bodies. Not as concept, but as physical reality. Through rhythm, rupture, and repetition, a language emerges that is older than words. A language of breath, bone, and movement.

Bantu is both mourning and rebirth. The stage becomes a place of memory and uprising, where every gesture says: I exist, we exist, we continue to exist.